Tam Transkript: Kalktı ve Kayboldu - S1 E4 - Snapdragon Yolu

Tam Transkript: Kalktı ve Kayboldu - S1 E4 - Snapdragon Yolu

: Atlanta, Georgia, 1979.

: Korktun mu?

: Evet, efendim.

: Çocuklar teker teker hiçbir açıklama yapılmadan kayboluyor.

: Diğer üç çocuğun kaybolduğu bölgede yaşayan 15 yaşında siyah bir erkek ...

: Ortada gerçek bir canavar vardı ve Atlanta şehri cevaplar istiyordu.

: Şehirde çocuklar öldürülüyor, ne yazık ki kimsenin umurunda değil.

: 1981 yılına gelindiğinde FBI, ABD tarihinin en büyük insan avlarından birine dahil olmuştu ve sonunda bir kişiyi parmaklıklar arkasına attı. Ancak aradan geçen yaklaşık 40 yılın ardından, bu dava, Atlanta’nın belki de en karanlık sırrı olarak nitelendirilebilecek bu olayda, cevaplardan çok soru işaretleri bırakmıştır.

: Bugün onun masum mu yoksa suçlu mu olduğunu bilmiyorum.

: Up and Vanished ve HowStuffWorks'ün yapımcılarından yepyeni bir podcast, Atlanta Monster'ı sunuyoruz. Hemen şimdi Apple podcast üzerinden Atlanta Monster'a abone olun ve 5 Ocak'ta ilk dinleyen siz olun.

: Daha önce Up and Vanished'de.

: Güzellik yarışması ile barbekü arasında bir öğrencinin evine gittiğini hiç duymamıştım.

: Şehirde dolaşan söylentilerde bunu duydum.

: O öğrencinin kim olduğunu öğrenmenin bir yolu var mı?

: Aman Tanrım, bunun üzerinden 10 yıl ya da daha fazla zaman geçti.

: Eldivenlerin üzerinde beyaz bir erkeğe ait tam bir DNA profili tespit edildi; bu profil Georgia DNA veritabanına kaydedildi ve yaklaşık 10 yıldır CODIS sistemine de girilmiş durumda, ancak bugüne kadar hiçbir eşleşme bulunamadı.

: Biliyor musun, Tara’nın benim bilmediğim bir yönü vardı; erkeklere karşı oldukça serbest davranıyordu ve bunlardan biri de bir öğrenciydi: Vickers, Anthony Vickers

: Hey. Anthony orada mı?

: Hey dostum, bu konu hakkında konuşmak biraz komik.

: Tara’nın ortadan kaybolmasıyla herhangi bir ilginiz var mıydı?

: Hayır.

: O gün Tara’nın evinde başka biri var mıydı?

: Oh, evet. Vardı. Perry'den bir adam, Dedektif Heath Dykes, Perry Polis Departmanı.

: Yani oraya sadece Tara'yı kontrol etmek için mi gitti?

: Oh, evet.

: Heath Dykes’ın yerde duran eldiveni görmemiş olmasını tuhaf buluyor musunuz?

: Bence bu alışılmadık bir durum. Karşında deneyimli bir dedektif var.

: Kendi özgür iradesiyle tanıdığı biriyle gitmiş olma ihtimali var mı?

: Sanırım her şey böyle başladı ve ondan sonra işler çok ters gitti. Şu anda gerçekten bir kaçırılma vakası olduğunu hissediyorum.

: En çok incelenen kişi eski erkek arkadaşı Marcus Harper. Ondan kesinlikle bıkmıştı.

: Ağlıyordu ve bir şeye üzülmüştü. Çok mantıklıydı ve bana biriyle çıktığımı öğrenirse intihar edeceğini söyledi.

: Köpeklerin herhangi bir işaret gösterdiği tek şey, biz aşağıdayken yanmış olan bir evdi. Bu durumda, bazı septik hatlara veya kanalizasyona müdahale ettiklerini belirledik.

: Size şimdi okuyacağım şey, daha önce kamuoyuna hiç açıklanmamış Tara’nın e-postaları. 14 Ekim’de Tara, Marcus’un annesine bir e-posta gönderdi. Tara şöyle diyor: “Marcus’a, bana ya da hatta kendisine bir şey olabileceği konusunda söylediklerimi hatırlat. Eğer bu durumu böyle bırakırsa, bana bir şey olabilir.”.

: On yıl önce bugün, birileri Tara Grinstead'i en son gördüğünü ya da onunla konuştuğunu bildirmişti.

: Resmi olarak, polis bu olayı bir kayıp vakası olarak değerlendiriyor.

: GBI yetkilileri müfettişlerin ...

: Lateks eldiven bulundu ...

: Bilgi için $80,000 ödül teklif edilmektedir.

: Tara Grinstead nerede?

: Atlanta’daki Tenderfoot TV’den, Tara Grinstead vakasını ele alan “Up and Vanished” programı. Ben sunucunuz Payne Lindsey.

: Son altı ila sekiz ay boyunca, bu davada epeyce “beyaz tavşan”la karşılaştım. Çıkmaz sokak niteliğindeki ipuçları, işin içinde bir şey olmadığını fark edene kadar haftalarca süren sayısız yan yola sapmama neden oldu. Bu durum, “Eğer gerçek olamayacak kadar iyi görünüyorsa, muhtemelen öyledir” sözünü hayat felsefem haline getirdi.

: Bence işin en zor kısmı, önemli olabilecek bilgileri tamamen anlamsız olanlardan ayırmak. Bir şeyi çözmek için, ilk izleniminiz ne olursa olsun her bir ipucunu takip etmeniz gerekir. Bazen tamamen anlamsız bir bilgi, faili meçhul bir davada her şey anlamına gelebilir.

: Birkaç hafta önce özel dedektif yeni bir ihbar aldı ve bunu benimle paylaştı. Bu şimdiye kadar duyduğum en büyük ve muhtemelen en çılgınca ihbardı. Başlangıçta ne kadar şüpheli görünse de, aslında son birkaç ay içinde farklı kişilerden aldığım birkaç hesapla eşleşti.

: Aldığımız ihbar, Ocilla’daki evin altını aramamızı öneriyordu. Tara’nın cesedinin bir zamanlar orada olduğunu ya da belki de hâlâ orada olduğunu düşünmemiz için nedenlerimiz vardı. Şu an için yerle ilgili ayrıntıları gizli tutmam gerekiyor, ancak bu yerin çok önemli olduğunu size temin edebilirim. Bütün bu olay, sadece birkaç hafta önce Maurice’ten gelen bir telefonla başladı.

: Bu gece bir ipucu aldım. Isıtma ve klima gibi şeyler yapıyorlar. O evin kliması bozulmuş. Kısa süreliğine evin altına girmiş. El feneri falan vardı. Arka orta kısımda, dikdörtgen şeklinde bir toprak yığını olduğunu ve köşede bir kürek olduğunu söyledi.

: Doğru olanı yapmak için toprağın kimyasal analizini yaptırmanız gerekir. Komşu ve evin sahibi, benim talimatım doğrultusunda üç adet bir galonluk kağıt torba dolusu iri çöp çıkarıyorlar.

: Onlar kazmadan önce, oraya gelmek istediğimi söyle.

: Bu iş muhtemelen yarın halledilecek.

: Ocilla'ya doğru yola çıkıyoruz.

: Klima kanallarını hazırlıyordum ve oranın altına girdim; evin geri kalanı düz olduğu için sanki oraya bir şey gömülmüş gibi görünüyordu. O bölgede toprak yok, ama orada bir tümsek var. Belki bir toprak örneği alınarak bunun ne olduğu anlaşılabilir.

: Sesi yönetmek için yanımda küçük kardeşim vardı. Kameramla çekim yapıyordum. Ellerimiz ve dizlerimiz üzerinde, sürünme boşluğunda ilerliyorduk. Amacımız birkaç kahverengi kağıt torbayı toprakla doldurmaktı, daha sonra orada bir ceset olup olmadığını anlamak için adli tıp testleri yapacaktık. Ocilla'dan bir yerli kazıda bize yardım etti ama isminin gizli kalmasını istedi.

: Genel olarak bir bodrum boşluğu oldukça ürkütücüdür ama özellikle burası çok tüyler ürperticiydi. Ortam karanlıktı ve sadece baş lambalarımızın ışığıyla önümüzü görebiliyorduk. Arka köşede yumuşak topraktan oluşan devasa bir yığın vardı. İşte bu yüzden buraya gelmiştik. Tam burada kocaman bir toprak yığını var sanki. Görünüşe göre oldukça yumuşak.

: Evet.

: Bu normal mi yoksa dikkat çeken şey bu mu?

: Evet, dikkat çeken de buydu.

: Bu toprak parçası, çevresindeki zeminden yaklaşık altı ila sekiz inç daha yüksekti. Ve şaka yapmıyorum, tam olarak bir insan vücudunun boyutlarına benziyordu; yaklaşık altı fit uzunluğunda, üç fit genişliğinde. Toprak da yumuşaktı, o kadar yumuşaktı ki, kazmaya başladığınızda eliniz dirseğinize kadar batıyordu. Her saniye, bir daha gözümden silemeyeceğim bir şey göreceğimden korkuyordum. Kesinlikle doğal bir görünüme sahip değildi.

: Hayır.

: El fenerlerimizi küreğe doğru tuttuk ve birkaç kilo toprak topladık, torbalara koyarken eleyerek inceledik. Bu biraz beyaz kireçli görünüyor.

: İşte ona bakıyordum.

: Bu tıpkı bulduğum diğer parçaya benziyor.

: Zor.

: Sanki bir ayakkabının iç dikişi gibi.

: Yaptığın o küçük yığın nerede?

: Tam burada.

: Orada üç tane kağıt torba var.

: Yaklaşık 30 dakika sonra torbaları doldurduk ve ben oradan çıkmaya hazırdım. Güneş ışığına geri döndüğümüzde toprağa daha yakından bakabildik. Kaya gibi sert, beyaz kireçli küçük parçalar bulmaya devam ettik.

: Bu kesin bir şey değil.

: O da ne?

: Oraya gittiğimizde ben de onun kireç olduğunu düşünmüştüm. Tam emin değilim ama sanırım bu, bir cesedin çürümesi sırasında meydana gelen ısıl bir süreç.

: İnternette gördüğüm resimlere göre kirece çok benziyordu. İşin bittiğini söylemek için Maurice'i aradım.

: Mühürlü olduklarından emin olun. İmzalamam için iade makbuzuyla birlikte gönderin. Bu gözetim zincirini takip eder ve torbaların kirin nefes almasına izin verdiğini görür. Torbaların bantlandığından ve mühürlendiğinden emin olun ve Payne Lindsey'i bantın üzerinden torbaya koyun. Gözetim zincirini korumak zorundasınız çünkü eğer bundan bir şey çıkarsa, lanet savunma avukatı onu parçalara ayıracaktır.

: Ona kirece benzeyen beyaz kireçli şeyi sordum.

: İnsanlar daha hızlı çürümesi için cesetlerin üzerine kireç koyarlar ama gerçekte tam tersi olur, onları korur.

: İlginç. Aramamızı yaptıktan sadece iki gün sonra, Irwin İlçesi Şerif Departmanı bu durumdan haberdar oldu ve aynı bölgeye kendi arama ekibini gönderdi. Yerel bir kişinin yardımıyla, arama çalışmaları sürerken gelişmeleri anlık olarak takip edebildik ve duyduklarıma gerçekten inanamadım.

: “Bütün eve yaydılar” dedi. “Orada beş kemik ve bir çift külot bulan insanlar varmış” dedi.

: Beş kemik ve bir çift külot mu bulmuşlar? Bunu nasıl gözden kaçırdık?

: Orada hava neredeyse kararmışmış, beyaz tulumlar falan giyiyorlarmış ve oraya geri dönüyorlarmış. Yani, ben sadece bana söylediklerini aktarıyorum. Hepsi bu. Az önce bana bir mesaj gönderdi. Beyaz bir tür giysi giydiklerini söyledi ve işte yaptıkları şey bu, bu bir dezavantaj.

: Birkaç saat sonra, resmi plakalı iki cip geldi. GBI'dı.

: Bunun bir hayvan kemiği olabileceğini düşünüyorlar. Onu laboratuvara gönderecekler. Tecrübelerime göre kolluk kuvvetleri hayvan kemiklerini laboratuvara göndermezler ve hayvan kemiği ile insan kemiği arasındaki farkı bilirler. Bunu test ettirmek için laboratuvara göndereceklerini söylemeleri gerçekten tuhaf.

: Bir ceset görmüyorum… birinin evin altına geyik ya da köpek gömdüğünü de. Sen görüyor musun? Kim lanet olası bir köpeği evin altına koyar ki? Bu biraz ürkütücü. Geçen gün oraya gitmemiş olsaydın, onlar asla orada olmazlardı. Buna hiç şüphe yok. Bence muhtemelen orada ne yaptığımızı sezmişler ve kendilerini korumaya çalışıyorlardı. Sanırım bekleyip göreceğiz. Medyanın bu konuyu haber yapmamasına şaşırdım.

: Haklı bir noktaya değiniyor. Medya nerede? 2015 yılında GBI, Tara ile ilgili kanıt aramak için bir göleti kuruttu ve haberlerde bunu büyük bir olaymış gibi gösterdiler, ama elinde hiçbir şey bulamadılar. Şimdi elimizde beş kemik ve bir çift külot var, ama bu konuda hiçbir yerde bir haber yok.

: Aslında tüm bunları bir sır olarak saklamayı planlamıştım ama sabırsızlanmaya başlamıştım. Sonunda, neredeyse üç hafta sonra, GBI Atlanta WSB TV'ye bir açıklama yaptı ama bunun tek nedeni haber kanalına kendim bahsetmem ve podcast hakkında bir haber yapmalarıydı.

: Atlanta'lı bir film yapımcısı, 2005 yılında kaybolan Tara Grinstead'in akıbetini çözmeye çalışıyor ve yeni projesi pek çok insanın konuşmasına neden oluyor.

: Lindsey, yeni podcast’i “Up and Vanished”in yeni bilgiler ortaya çıkardığını söylüyor. Davayı soruşturan başlıca kurum GBI’dır; ancak aradan geçen yaklaşık 11 yılın ardından ne Grinstead’dan ne de cesedinden bir iz var, ne de bir tutuklama gerçekleşti. Bu, Lindsey’nin isimsiz bir ihbarın ardından kısa süre önce bir evin altını aradığı, daha önce hiç görülmemiş bir video. GBI de aynı bölgeyi aramış ve bir kaynak, Channel 2'den Mark'a hayvan kemikleri bulduklarını söylemiş; ancak Lindsey, yeni bir ipucu sağlayabilecek bazı testleri kendi başına yaptığını belirtiyor.

: İşte böyle, kulaktan kulağa yayıldı. GBI, bunların hayvan kemikleri olduğu sonucuna vardı. Toprak numunelerimizin test edilmesi gerekiyor ve şu anda sonuçları bekliyoruz. Her ne kadar tüm bu olay çılgınca olsa da, en azından şimdilik bu konuyu geride bırakmanın zamanı gelmişti.

: Üçüncü bölümün sonunda, Tara’nın bazı e-postalarına ulaştığımı belirtmiştim. Tara’nın ailesi ve muhtemelen GBI dışında, bu e-postalar on yılı aşkın bir süredir gizli tutuluyordu; ancak bugün bunları sizlerle paylaşacağım.

: Bu e-postalar, Tara’nın ortadan kaybolmadan önceki ruh hali hakkında gerçek bir fikir veren az sayıdaki kaynaktan biridir. Bu konuya girmeden önce, Maurice’in Tara’nın duygusal durumu hakkındaki görüşlerini paylaşmasını istedim.

: Çok perişan ve duygusaldı. Marcus Harper'ı tamamen aşmıştı.

: Kaybolmasından önceki haftalarda, erkek arkadaşı Marcus Harper ile zorlu bir ayrılık yaşamıştı ve bu durumu pek iyi kabullenemiyordu. Maurice, kızın arabasında yaşadığı duygusal çöküşü anlattı; durum o kadar ciddiydi ki, arkadaşları ve komşuları onu sakinleştirmek için gelmek zorunda kalmıştı.

: Tara okula giderken Marcus’tan bir telefon aldı ve Marcus ona ilişkilerinin tamamen bittiğini söyledi. O kadar histerik ve duygusal bir hale geldi ki araba kullanamaz duruma geldi. Duygusal bir çöküntü yaşadı ve okula giderken birinin gelip onu alması gerekti; yürüyemiyordu ve bu yüzden Dr. Davis'in yardımıyla eve girmeyi başardı.

: 14 Ekim Cuma günü saat 06:43'te Tara, Marcus Harper'ın annesine bir e-posta gönderdi.

: Marcus’u, sizleri ve onun duygularını hiç umursamıyor olsaydım, şu anda bu durumda olmazdım. Her şey sadece benimle ilgili olsaydı, Marcus’u istemezdim. Onu görmek istemezdim. Onu sevmezdim bile. O ise söylediklerime gerçekten hiç inanmıyor ve umursamıyor.

: Olumlu kalmaya çalıştım ama artık yapamıyorum. Elbette Marcus’un umurunda değil ve durumu daha da kötüleştiriyor. Beni görmezden geldiğinden beri, aklıma sadece geçmişte bana söylediği o çok kötü sözler geliyor. Artık bunları ciddiye aldığını düşünmeye başlıyorum.

: Ne yaptığımı bilmem gerek. İnsanlar sebepsiz yere nefret etmezler. Ona ya da her kimse ona ne yaptığımı bilmem gerekiyor. Kalbimde ve ruhumda gerçekten yanlış bir şey yaptığımı düşünmediğimi ve onun benden nefret ettiğini bilmek çok acı veriyor. Demek ki doğru olmayan bir şey duymuş ya da düşünüyor.

: Şu anda çok moralim bozuk ama şanslı olan Marcus. Yengeç gibi kendisini koruyan bir kabuğu var. O güçlü ve dayanıklı, ben ise giderek zayıflıyorum. Bu, benim kötü bir insan olduğum anlamına gelmez. Hayatımda onu öncelikli tutmam gerektiği anlamına gelir ve ben de bu durumdan memnundum. Marcus’a, bana ya da hatta kendisine bir şey olabileceği konusunda söylediklerimi hatırlat. O bunu olduğu gibi bırakırsa, bana bir şey olabilir.

: Bu e-posta, Tara’nın kaybolmasından sadece sekiz gün önce gönderilmişti. Tara'nın Marcus yüzünden duygusal olarak çöküntü içinde olduğu çok açık. Ancak güzellik yarışması ve barbekü partisinin düzenlendiği ertesi Cumartesi günü orada bulunan hemen hemen herkesin ifadesine göre, Tara tamamen normal davranıyordu; ancak o gece yarışmaya katılan bir kız bana aksini söyledi. Kız, podcast'te isminin kullanılmasını istemedi, ama biz ona Mary diyelim.

: Annem aslında güzellik yarışmasında jürilik yapıyordu ve Tara da jürilerden biriydi ve ben de güzellik yarışmalarına falan katılıyordum. Tara bana kendini tanıttı ve benim yarışma koçum olmak istedi. Bu şekilde başladık ve aslında bir yıl Relay for Life Yarışması vardı ve ben de katılmaya karar verdim.

: Sonunda yarışmayı kazandım ve onun kraliçelerinden biri oldum; bir sürü etkinliğe katıldık. O her zaman çok neşeli biriydi, herkese cömert davranırdı ve herkese karşı çok sıcakkanlı bir tavrı vardı. Yani… o harika bir insandı.

: Ve Tatlı Patates Güzellik Yarışması… Bunu elbette biliyorsun. O gece o da oradaydı ama şimdiye kadar duyduğum kadarıyla herkesin bana anlattıklarının aksine, onda farklı bir şeyler vardı. O gece, bilirsin, normal ya da ona benzer bir durumda değildi.

: Gerçekten garip davranıyordu ve bunu bilmemin nedeni her zaman çok neşeli olması ve herkesle konuşmasıydı. O gece çok kendi halindeydi. O kadar canlı hatırlıyorum ki, sanki kendinde değildi.

: Daha mı üzgün görünüyordu yoksa daha mı çok seviyordu?

: Bunu tarif etmek gerçekten çok zor. Yani, bana kalırsa sanki o, bir şeylerin olacağını biliyormuş gibiydi.

: Tamam.

: Bu, bilirsin, pek normal değildi. Yani o gece, o kadar mesafeliydi ki, insanlarla konuşmak istemiyordu ve belki de güzellik yarışmasından ayrıldıktan sonra bu durum değişmiş olabilir. Sadece… o, benim her zaman tanıdığımı sandığım Tara ile aynı kişi değildi.

: O gece Tara'yı Tatlı Patates yarışmasından arabasına kadar geçirdik. Yarışmanın yapıldığı tiyatronun önüne park etmişti. Ona bir sorun olup olmadığını sordum çünkü dediğim gibi onda bir şeylerin ters gittiğini söyleyebilirdiniz, özellikle de Tara ile biraz vakit geçirdiyseniz, onda bir şeyler ters gidiyordu.

: O da şöyle dedi: “Hayır, bilirsin, ben iyiyim.” Biz de “Tamam” dedik, bilirsin, ona sarıldım ve onu son kez o zaman gördüm. Sonra caddenin karşısındaki anneme el salladı, bilirsin, arabasına bindi, gitti ve ben o zamandan beri… Ondan sonra ne yaptığını hiç bilmiyorum.

: Ondan önceki iki hafta içinde onu görmüş müydün?

: Evet. Aslında bir geçit töreni düzenlenmişti. Irwin İlçesinde düzenlenen ve benim kazandığım “Relay for Life” etkinliğiydi; o güzellik yarışmasıydı. Ve o… Sanırım onu son kez gördüğüm anlardan biriydi, ama yanında bir erkek arkadaşı vardı. Adının ne olduğunu tam bilmiyorum. Hatırlayamıyorum. Uzun boyluydu. Annenin silahlı kuvvetlerde falan görevli bir erkek arkadaşı olduğunu biliyorum ve bu görünüşe göre yeni bir erkek arkadaşıymış.

: Bu noktada, Tara’nın hayatında bir sürü farklı erkek olduğunu öğrenmiştim ama bu kimdi? Adını hatırlayamadığını söyledi ama hatırlarsa bana haber vereceğini de ekledi.

: Aslında, o olaydan başka onu pek görmedim. Yani sanırım onu sadece o zaman gördüm, ama kızın eski erkek arkadaşı bu durumdan hiç memnun değildi. Buralardaki çoğu insan, eski sevgilisinin bir şey yaptığını ve polisin de bu işin içinde olduğunu düşünüyor. Ve birçok insanın olayları bir türlü bir araya getirememesinin sebebi, içeriden birinin bir şey yapmış olmasıdır; özellikle de eski sevgilisinin o alanda çok sayıda arkadaşı olduğu ve bu konuda epey bilgisi olduğu için.

: Buralar çok küçük bir kasaba. Birisi bir şey biliyor olmalı ve gerçekten de biliyor, ama kimse bir şey söylemiyor. Yine de dediğim gibi, Tatlı Patates Güzellik Yarışması gecesi, o bir şeylerin olacağını biliyordu. Bundan gerçekten eminim. Bir şey olacağını biliyordu. Hiç de her zamanki gibi değildi ve herkes size onun normal olduğunu söyleyebilir ama ben normal davranmadığını biliyorum.

: Son bölümde, Tara'yı arama çalışmaları sırasında kadavra köpeklerinden sorumlu bir bayanla röportaj yapmıştım. Bana köpeklerin bölgeye yakın yanmış bir eve sadece bir kez çarptığını ancak bunun bir foseptik hattı olduğunun ortaya çıktığını söyledi. Yangınla ilgili daha fazla araştırma yapmaya başladım ve itfaiye raporunun bir kopyasını aldım. Olayla ilgili her şey gerçekten şüpheli görünüyordu.

: 8 Kasım 2005 tarihinde Irwin County İletişim Merkezi tarafından Ocilla'nın hemen dışındaki 425 Snapdragon Road adresinde bir yangın alarmı alınmıştır. Yangını ihbar eden kişinin ismi bilinmemektedir. 8 Kasım 2005 tarihinde saat 07:15'te Irwin İlçesi İtfaiyesi yangına müdahale etmiştir.

: Yangın üç yatak odalı, bir banyolu ahşap konstrüksiyonlu müstakil aile konutunda meydana gelmiştir. Yangın sırasında tüm elektrik tesisatı bağlıydı. Ev sahibi / sakini evde yaşamıyordu. Ayrıca evin arkasında ve yakınında park halinde bulunan 2000 model bir Ford Expedition da yangında zarar görmüştür.

: Araç Michael Lankford'a aitti. Michael Lankford, eyalet dışında yaşayan mülk sahibi için mülke baktığını iddia etmiştir. Bay Lankford, yangının meydana geldiği yerin hemen aşağısındaki Snapdragon Yolu üzerinde oturuyordu.

: Yangın müfettişi olay yerine vardığında, olay yeri yerel yetkililer tarafından emniyete alınmamıştı. Yangının etrafına sarı olay yeri şeridi tamamen çekilmemişti. Soruşturma kapsamında derinlemesine bir yangın yeri incelemesi yapılmıştır. Konut tamamen tahrip olmuştu. Evden geriye sadece tuğla sütunlar, şömine ve baca kalmıştır.

: Ev ve SUV’de meydana gelen hasarın ciddiyeti nedeniyle, yangın müfettişi yangının konuttan mı yoksa araçtan mı çıktığını tespit edemedi. Yanıcı madde tespit köpeği olay yerini inceledi ve aracın sürücü tarafının yanındaki zeminde bir işaret verdi. Ancak yangının muhtemelen aracın benzin hattından çıktığı tespit edildi.

: Yangının çıkış nedeni belirlenememiş ve bugüne kadar da aynı kalmıştır. Yangının Tara Grinstead'in kaybolmasıyla bağlantılı olup olmadığını belirlemek amacıyla, yanmış evi incelemek için farklı zamanlarda farklı kadavra köpekleri kullanıldı. Köpekler evin ön kısmına vurdu. Müfettişler, köpeklerin bir cesede değil, evdeki foseptik hattına çarptığını tespit etti.

: Elimdeki itfaiye müdürü raporunda yangının nedeninin bilinmediği yazıyor. Rapor, Tara’nın kaybolduğu dönemde itfaiye müdürü olan Vernon Singley adlı bir kişi tarafından düzenlenmiş. Geçen hafta kendisiyle iletişime geçebildiğim için şanslıydım. Yangının nedenini neden tespit edemediklerini öğrenmek istedim.

: Tamam. Tamam. Bir dakika… evet, sana neyin… bizi bu sonuca götürdüğünü anlatabilirim, çünkü sonunda o durumu ayrıntılıca incelemek zorunda kaldık. O olay yerine vardığımızda, ortada kocaman siyah bir leke dışında hiçbir şey yoktu. Orada… Hatırladığım kadarıyla, evin ortasında tek bir baca duruyordu.

: Vay canına.

: Izgaraya odun kömürü koyarsın ve, bilirsin, tıpkı biftek pişirecekmiş gibi kömürlerin ızgarada tamamen yanıp bitmesini beklersin. Elimizde olan da temelde buydu. Elimizde o yoktu, sadece kömürler vardı. Her şey tamamen yanmıştı; içindeki tüm yapılar, tüm anılar. Sanki Florida’daki bazı ev sahiplerinin sahip olduğu gibi bir kır evi ya da tatil evi gibiydi.

: Şimdi, evin elektriği açık durumdaydı ama içinde hiçbir hareket olmadığı için durum biraz şüpheli geliyor. Ne demek istediğimi anlıyor musun? Neden bu ev birdenbire alev alsın ki? Kötü hava yoktu, elektrik sorunu da yoktu, ama birdenbire yangın çıktı ve ev tamamen yerle bir oldu.

: Karar verdiğimiz şey şuydu: Bu köpekleri getirdik ve olay yeri köpekler için yeterince soğuduğunda onları oradan geçirdiler. Köpekleri oradan geçirdiklerini biliyorum, köpekler izi buldu. Yani nasıl da… Burada bir şey bulduğumuzu düşündüm, bir şey bulduk. Sonunda yaptığımız şey, burayı çitle çevirmek, tüm alanı bölümlere ayırmak ve içeri girmekti. O külleri eledik, kemik, diş gibi herhangi bir kalıntı aradık. Hiçbir şey bulamadık.

: Dostum, sana bize anlattıkları şeylerden bazılarını anlatayım. Evde köpeklerin en çok ilgi gösterdiği yerlerden biri şöminenin önüydü. Dediler ki, bilirsin, birisi elini kesmiş ve o bölgede yere kan akıtmış olabilirmiş. Ben de “hmm” dedim. Bize anlattıkları o kadar çok farklı senaryo vardı ki.

: Köpekleri olan bayanlardan biriyle konuştum ve bana köpeklerin foseptik hattına çarptığını söyledi. Bunu hatırlıyor musunuz?

: Sana dürüst olacağım, bunu bilmiyorum. Orada birinin kanaması olabileceğinden mi bahsetti, yoksa?

: Bana söylediği şey şu, köpeklerinin şöminenin yanında insan kalıntısı olabilecek bir şey bulduğunu ve GBI çalışanlarından birinin ya da orada her kim varsa bunun muhtemelen bir foseptik hattı olduğunu söylediğini söyledi.

: GBI oradaydı. Onlara ne söylediklerini bilmiyorum ama ben onlara septik tankla ilgili bir şey söylemedim… Septik tankla ilgili hiçbir şey duymadım.

: Arazide bulunan araba hakkında ne düşünüyorsunuz?

: Evet, küçük bir ... Ford Explorer gibi bir şeydi.

: Buna ne diyorsun?

: Ona ve ateşe yeterince yakın bir yerde duruyordu. Yani, bilirsin, bilmiyorum. Ben…

: Aracın sahibini gördüğünüzü hiç hatırlıyor musunuz? Siz oradayken hiç oraya geldi mi?

: Kısacası, Florida'dakiler dışında birilerinin buna sahip olduğunu mu söylüyorsunuz?

: Aracın sahibi Michael Lankford adında bir adamdı. Araç ev sahibine ait değildi.

: Peki evin sahibi o değil miydi? Bunu hatırlamıyorum. Bilmiyorum… ve neden… Yani, sana karşı dürüst olacağım. Kimsenin, hiç kimsenin senin bu konuda söylediğin şeyi söylediğini hatırlamıyorum. Günün ortasında birinin gelip bize bunu söyleyeceğini hayal edemiyorum.

: Onun aracı neden oradaydı? İşte şimdi de bu konuya gelmek istiyorum. Yani, bu adamla görüşeceğiz diye konuşan kimseyi hatırlamıyorum ya da, bilirsin, o gün bizimle birlikte kimse yoktu. Kimse bu konuda bir şey söylemedi. Şimdi merakımı uyandırdın. Umarım biri bu konuyu araştırmıştır, çünkü Vernon araştırmadı.

: İtfaiye müdürünün foseptik tankından neden haberi yok? Gerçekten böyle bir şey var mıydı? Peki ya Michael Lankford? Arabanın ev sahibine değil de ona ait olduğu gerçeğini neden atladılar? İtfaiye müdürünün bunu bilmesi gerekirdi. Ve neden arabası gerçekten oraya park edilmişti? Tamam. Orada mısın?

: Tamam.

: Bu Michael Lankford denen adam hakkında ne biliyorsun?

: Ocilla PD'de eski bir polis memuru. Snapdragon'a döndüğünüzde sağdaki ilk evde yaşıyordu. Aracının keşif gezisi, evin arka tarafına çok yakın bir yerde bulundu. Marcus Harper ve Michael Lankford Ocilla Polisi'nde birlikte çalışmışlar.

: Marcus ve Michael arkadaş mıydılar?

: Ah, evet. Ocilla Polis Teşkilatı’nda çalışmaya gelecekler. Bu adamların hepsi birbirini tanıyor. Evet, arkadaşlar.

: “Up and Vanished”in dördüncü bölümünü dinlediğiniz için hepinize teşekkür ederim. Önümüzdeki Pazartesi’den itibaren, her hafta yeni bir bölüm yayınlanana kadar, “Case Evidence” adında daha kısa bir bölüm yayınlayacağım ve bu bölümlerde davayla ilgili tüm ince ayrıntıları ele alacağım.

: Aslında, podcast için ayırdığımız numarayı arayarak sesli mesaj bırakabilirsiniz. Davayla ilgili bir soru bırakabilirsiniz; biz de önümüzdeki hafta bu soruyu yanıtlayacağız. Telefon numarası 770-545-6411. Tekrar ediyorum: 770-545-6411.

: “Up and Vanished” podcast’ini toplam 12 bölümden oluşacak şekilde hazırlamaya karar verdim; bu bölümler, her biri altı bölümden oluşan iki sezona ayrılacak. Bu da, bu sezonun geriye sadece iki bölümü kaldığı ve birinci sezonun final bölümünün 24 Ekim’de yayınlanacağı anlamına geliyor.

: İkinci sezon Ocak ayında prömiyer yapacak. Dinlediğiniz için tekrar teşekkürler ve haftaya görüşmek üzere.

Sonix ile sesi otomatik olarak metne dönüştürün